1002 Νύχτες

                Παραμύθια, μουσικές και τραγούδια στη Μουσική Σκηνή 1002 Νύχτες 

Μια νύχτα γεμάτη ιστορίες, μουσικές και τραγούδια από μέρη της Ανατολής και της Μεσογείου!

την Τετάρτη 8 Ιουνίου 2016, στις 21:30 

Μέρος πρώτο: "Αμάν Χαμάμ"
«Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια πόλη της Ανατολής, ζούσε μια όμορφη γυναίκα. Μοσχοβολούσε σαν λουλούδι και όλοι την φώναζαν Γιασμίν.
Όταν έβγαινε από το σπίτι της για να πάει στο χαμάμ, όλη η πόλη στεκόταν μαγεμένη και κανείς δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια του από πάνω της.
Η Γιασμίν, μόλις έφτανε στις θολωτές καμάρες του χαμάμ, απολάμβανε το λουτρό και τις περιποιήσεις.
Ύστερα, χωμένη μέσα στις μαξιλάρες, δεν χόρταινε ν' ακούει τις γυναίκες να λένε ιστορίες και τραγούδια.
Ιστορίες σκεπασμένες με το πέπλο της μαγείας που κρύβουν τα χαμάμ, γεμάτες αγάπες κι έρωτες, ξεγελάσματα και μαντείες.
Πώς αλλάζει η τύχη των ανθρώπων από τη μια στιγμή στην άλλη και ποιος κερδίζει στης αγάπης το παιχνίδι;
Ό,τι προστάζεις εσύ θα γίνει ή άλλος ορίζει της τύχης τα γραμμένα;»
Η αφηγήτρια-ηθοποιός Σύλβια Βενιζελέα, η τραγουδίστρια-αφηγήτρια Lamia Bedioui και οι μουσικοί Λουκία Κωνσταντάτου και Μαρία Παπαπετροπούλου, συμπράττουν σε μια παράσταση γεμάτη ήχους και αρώματα, σ'ένα ταξίδι στα μαγευτικά Χαμάμ, τη ζωντάνια και τον πολιτισμό τους.
Πρόκειται για μια σκηνική σύνθεση που αντλεί το υλικό της από την πλούσια προφορική παράδοση των λαών και βασίζεται στη μυθοπλασία και στους μουσικούς αυτοσχεδιασμούς.
Το «Αμάν Χαμάμ» εμπνέεται από πηγές και μαρτυρίες για τη ζωή μέσα στα Χαμάμ.

Μέρος δεύτερο: "Σεργιάνι"
Θα ταξιδέψουμε στον κόσμο,θα μοιραστούμε αγαπημένες μας μουσικές, τραγούδια, ιστορίες και παραμύθια.

Συντελεστές:
Σύλβια Βενιζελέα: αφήγηση, καλλιτεχνική επιμέλεια
Lamia Bedioui: αφήγηση, τραγούδι
Λουκία Κωνσταντάτου: κανονάκι, κρουστά
Μαρία Παπαπετροπούλου: πολίτικο λαούτο, σάζι, κρουστά

Διάρκεια:
Πρώτο μέρος:80 λεπτά
Δεύτερο μέρος:30 λεπτά (μεσολαβεί δεκάλεπτο διάλειμμα)

Είσοδος: 5 ευρώ

Κρατήσεις: στο τηλέφωνο 2103317293 ή μέσω της ιστοσελίδας www.1002nyxtes.gr

1002 Νύχτες Μουσική Σκηνή
Καραϊσκάκη 10, Αθήνα (περιοχή Ψυρρή)
τηλέφωνο:2103317293
http://www.1002nyxtes.gr/

Εκδήλωση στο facebook
https://www.facebook.com/events/1089106351112324/

***
Η Σύλβια Βενιζελέα είναι επαγγελματίας αφηγήτρια, ηθοποιός και θεατρολόγος. Αφηγείται μύθους και παραδοσιακές ιστορίες των λαών του κόσμου με τρόπο άμεσο και παραστατικό. Τα τελευταία δέκα χρόνια δημιουργεί παραστάσεις αφήγησης και εκπαιδευτικά προγράμματα για μικρούς και μεγάλους με μύθους και παραμύθια και διδάσκει την τέχνη της αφήγησης. Έχει αφηγηθεί σε φεστιβάλ στην Ελλάδα και το εξωτερικό, σε μουσεία, βιβλιοθήκες, σχολεία όλων των βαθμίδων, πολιτιστικούς χώρους, κλπ. Συμπράττει με φορείς και οργανώνει δράσεις για την διάδοση της τέχνης της αφήγησης. Είναι ιδρυτικό μέλος της ΚοινΣΕπ Στέγη Προφορικότητας και Παράδοσης "Μυθολόγιο". Έχει αποφοιτήσει από τη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν και το Τμήμα Θεάτρου της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών.Έχει εργασθεί στο θέατρο και στον κινηματογράφο και έχει διδάξει θεατρική αγωγή σε ομάδες παιδιών και ενηλίκων.

Σύλβια Βενιζελέα 

Η Lamia Bedioui γεννήθηκε στη Τυνησία και ζει στην Ελλάδα από το 1992.Η επαγγελματική της πορεία στο τραγούδι ξεκίνησε το 1995. Ερμηνεύει τραγούδια από διάφορες παραδόσεις της Μεσογείου καθώς και έντεχνο ελληνικό και ξένο τραγούδι. Συνεργάστηκε με αξιόλογους μουσικούς ,τραγουδιστές και performers στο χώρο της Ethnic, της παραδοσιακής μουσικής και της Jazz. Έκανε σπουδές στη μουσική και το τραγούδι, αρχικά στη Μουσική Σχολή της Τύνιδας και κατόπιν στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών. Από το 2002 μέχρι το 2010 συμμετείχε στο Εργαστήρι Φωνητικής Τέχνης του Σπύρου Σακκά. Έχει συμμετάσχει σε δισκογραφικές δουλειές και έχουν κυκλοφορήσει δύο προσωπικοί της δίσκοι. Το 2013 αποφοίτησε από τη Σχολή Αφηγηματικής Τέχνης του Κέντρου Μελέτης και Διάδοσης Μύθων και Παραμυθιών. Το θέμα της πτυχιακής ήταν « Οι ερωτικές ιστορίες του αραβικού κόσμου » και υπεύθυνη δασκάλα της πτυχιακής της ήταν η Σύλβια Βενιζελέα.Αυτή ήταν και η πρώτη τους ουσιαστική συνεργασία στον χώρο της αφήγησης καθώς και ο σπόρος για την παράσταση "Αμάν Χαμάμ". Είναι ιδρυτικό μέλος της Κοινσεπ Στέγη Προφορικότητας και Παράδοσης " Μυθολόγιο ".

Lamia Bedioui 

Η Λουκία Κωνσταντάτου και η Μαρία Παπαπετροπούλου είναι μουσικοί και έχουν διδάξει για χρόνια στα μουσικά σχολεία της Αθήνας. Και οι δυο τους έχουν συμπράξει πολλές φορές σε παραστάσεις αφήγησης, συμβάλλοντας στην μουσικότητα και ρυθμικότητα των ιστοριών, συνομιλώντας αρμονικά με τις ιστορίες και αυτοσχεδιάζοντας ανάλογα με το ύφος και τη διάθεση της κάθε αφήγησης. Η Λουκία Κωνσταντάτου διδάσκει βυζαντινή μουσική και είναι μέλος του μουσικού συγκροτήματος «The Desert Fish», το οποίο συμμετέχει στην πρόσφατη δισκογραφική δουλειά της Lamia Bedioui με τίτλο «ATHAMRA». Το 2012 ήταν η πρώτη της συνεργασία σε παράσταση αφήγησης με τη Σύλβια Βενιζελέα και έκτοτε συνεργάζονται στενά σε μια σειρά αφηγήσεων για μικρούς και μεγάλους.

Λουκία Κωνσταντάτου (κανονάκι)

Μαρία Παπαπετροπούλου (πολίτικο λαούτο)

Κάρεν Μπλίξεν (Πρόλογος)

                                                           Κάρεν Μπλίξεν  
                                                                   (1885-1963)


                                                         "Μια απλή αφηγήτρια..."

"απ' την ιστορία έφτιαχνε ένα απόσταγμα, απ' το απόσταγμα ένα ελιξίριο κι απ' το ελιξίριο άρχιζε και πάλι να συνθέτει την ιστορία"
Η Γιοντόρα Γουέλτυ για την Κάρεν Μπλίξεν 



Συνεχίζοντας την περιήγηση μου σε αγαπημένα βιβλία, παραθέτω λίγα λόγια από το προλογικό σημείωμα ενός βιβλίου που δεν μπορείς να το διαβάσεις μόνο μια φορά.
Θα επανέλθω στις  "Επτά γοτθικές ιστορίες" μ' ένα ιδιαίτερο απόσπασμα από ένα διήγημα της συλλογής, όπου μιλά ένας ήρωας-παραμυθάς.

....Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν ένιωσε καμιά φιλοδοξία ή αληθινή παρόρμηση να γράψει κι ακόμα λιγότερο να γίνει συγγραφέας.
Αυτά τα λίγα πράγματα που είχε γράψει στην Αφρική θα μπορούσε να θεωρηθεί πως της είχαν απλώς χρησιμεύσει-"σε μια εποχή ξηρασίας" από κάθε άποψη-για να ξεχάσει τις στενοχώριες της με τη φάρμα και να απαλύνει την ανία της όταν δεν υπήρχε τίποτ' άλλο να κάνει.Μόνο μια φορά "έγραψε ένα μυθιστόρημα για να βγάλει χρήματα" και παρόλο που το Οι Αγγελικοί Εκδικητές πράγματι είχε εμπορική επιτυχία, αποδείχτηκε "απαίσιο" βιβλίο.Όχι, είχε αρχίσει να γράφει "γιατί έπρεπε κάπως να ζήσει" και "ήξερε μόνο δυο πράγματα, να μαγειρεύει και...ίσως να γράφει".
Τη μαγειρική τέχνη την είχε μάθει στο Παρίσι και στην Αφρική για να ευχαριστεί τους φίλους της και είχε διδάξει στον εαυτό της πως να διηγείται ιστορίες για να διασκεδάζει τους φίλους της και τους ιθαγενείς."Αν κατάφερνε να παραμείνει στην Αφρική δεν θα είχε γίνει ποτέ συγγραφέας".
Γιατί "εγώ είμαι μια απλή αφηγήτρια και τίποτ' άλλο.Αυτό που με ενδιαφέρει είναι η ίδια η ιστορία που έχω να πω και πώς θα την αφηγηθώ καλύτερα".

Το μόνο που της χρειαζόταν  για ν' αρχίσει ήταν η ζωή και ο κόσμος, σχεδόν οποιοσδήποτε κόσμος και οποιοσδήποτε περιβάλλον, γιατί ο κόσμος είναι γεμάτος ιστορίες, γεγονότα και επεισόδια και παράξενα συμβάντα, που περιμένουν να βρεθεί κάποιος να τα αφηγηθεί.Κι ο λόγος που συνήθως κανείς δεν τα αφηγείται είναι, σύμφωνα με την Μπλίξεν, η έλλειψη φαντασίας-γιατί μόνο όταν μπορείς να επαναλαμβάνεις στη φαντασία σου τι συνέβη, θα δεις ολοζώντανες μπρος στα μάτια σου τις ιστορίες και μόνο αν έχεις υπομονή να τις λες και να τις ξαναλές θα μπορέσεις κάποτε να τις αφηγηθείς καλά.

Αυτό βέβαια ήταν κάτι που το είχε κάνει σ' όλη της τη ζωή, αλλά όχι για να γίνει καλλιτέχνης, ούτε καν για να γίνει ένας από τους σοφούς γέρους επαγγελματίες παραμυθάδες που συναντάμε στα βιβλία της.Αν δεν επαναλαμβάνεις τη ζωή στη φαντασία σου δεν μπορείς να είσαι ολοκληρωτικά ζωντανός, "η έλλειψη φαντασίας" εμποδίζει τους ανθρώπους να "υπάρξουν".
"Να είσαστε πιστοί στην ιστορία", συμβουλεύει ένας απ' τους αφηγητές της τους νέους, "να είσαστε αιώνια και αταλάντευτα πιστοί στην ιστορία", που δεν σημαίνει τίποτ' άλλο παρά να είσαστε πιστοί στη ζωή, να μην δημιουργείτε μυθοπλασίες, αλλά να δέχεστε ό,τι σας προσφέρει η ζωή και να φαινόσαστε αντάξιοι σ' ό,τι κι αν είναι αυτό φέρνοντας το στη μνήμη σας-στοχαστείτε ξανά και ξανά την ιστορία, επαναλάβετε την στη φαντασία σας, αυτός είναι ο μόνος τρόπος να μείνετε ζωντανοί.Και το να ζει, με την έννοια να είναι ολοκληρωτικά ζωντανή,ήταν από νωρίς και παρέμεινε ως το τέλος μοναδικός σκοπός και η μοναδική της επιθυμία."
Ζωή μου, δεν θα σε αφήσω ελεύθερη εκτός κι αν μου δώσεις την ευχή σου, γιατί τότε μόνο θα σε αφήσω ελεύθερη".Η ανταμοιβή της αφήγησης είναι αυτή η ικανότητα της απελευθέρωσης.
"Όταν ο αφηγητής μείνει πιστός...στην ιστορία που έχει να πει, τότε στο τέλος θα μιλήσει η σιωπή.Όταν προδώσει την ιστορία, τότε αυτή η σιωπή θα είναι απλώς κενό.Εμείς όμως,οι πιστοί, όταν θα προφέρουμε την τελευταία λέξη, θα ακούσουμε τη φωνή της σιωπής".

Προλογικό σημείωμα της Χάνα Άρεντ στο βιβλίο της Κάρεν Μπλίξεν "Επτά Γοτθικές Ιστορίες",εκδόσεις Μέδουσα, Αθήνα, 1986 ("Seven Gothic Tales", Karen Blixen-1955)

Σύνδεσμοι: 
http://www.karenblixen.com/

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%AC%CF%81%CE%B5%CE%BD_%CE%9C%CF%80%CE%BB%CE%AF%CE%BE%CE%B5%CE%BD

http://www.museums.or.ke/content/blogcategory/13/19/

Συνέντευξη για το "Αμάν Χαμάμ" στο in.gr

                                               Συνέντευξη για το "Αμάν Χαμάμ" στο in.gr 

Το "Αμάν Χαμάμ" στο PLAYGROUND for the arts 

«Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια πόλη της Ανατολής, ζούσε μια όμορφη γυναίκα. Μοσχοβολούσε σαν λουλούδι και όλοι την φώναζαν Γιασμίν. Όταν έβγαινε από το σπίτι της για να πάει στο χαμάμ, όλη η πόλη στεκόταν μαγεμένη και κανείς δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια του από πάνω της…»

Το χαμάμ αποτελεί σύμβολο εξαγνισμού, ζωής και ευμάρειας. Κάποτε, ειδικά για τις γυναίκες, ήταν κίνητρο για έξοδο από το σπίτι, ανάπαυση και κοινωνική συναναστροφή. Εκεί περνούσαν πολλές ώρες, ακόμη και ολόκληρες ημέρες. 

Η αφηγήτρια παραμυθιών Σύλβια Βενιζελέα, η τραγουδίστρια-αφηγήτρια Lamia Bedioui και οι μουσικοί Λουκία Κωνσταντάτου και Μαρία Παπαπετροπούλου μιλούν στο in.gr και εξομολογούνται ότι οι ιστορίες που «ξεπηδούν» από τα χαμάμ, αλλά και οι προσωπικές τους εμπειρίες εκεί, αποτέλεσαν την πηγή έμπνευσης για την πραγματοποίηση της εν λόγω παράστασης.

Τέσσερις γυναίκες, τέσσερα διαφορετικά υπόβαθρα. Ποιο ήταν το σημείο «συνάντησης»; «Η αγάπη μας για την παράδοση νομίζω», εξηγεί η Lamia Bedioui. «Και οι τέσσερις αγαπάμε ν' ακούμε και να λέμε ιστορίες, η κάθε μια με τον δικό της τρόπο, άλλοτε μέσα από την αφήγηση, το τραγούδι ή τη μουσική. Το υλικό μας προέρχεται από τις παραδόσεις των λαών και κυρίως της Μεσογείου και της Ανατολής».

Τι ήταν, ωστόσο, αυτό που ενέπνευσε τις τέσσερις δημιουργούς να ασχοληθούν με το θέμα αυτό; «Η ατμόσφαιρα και η αρχιτεκτονική στους χώρους αυτούς με γοήτευαν πάντα» τονίζει η Σύλβια Βενιζελέα. Μάλιστα, καθώς μελετούσε παραμύθια, έβρισκε ιστορίες με σκηνές που διαδραματίζονταν εκεί. Ώσπου μια μέρα, «έπεσαν» στα χέρια της μελέτες και κείμενα για τα λουτρά στην αρχαιότητα και το Βυζάντιο, καθώς και για τα οθωμανικά λουτρά της Ελλάδας. Στα κείμενα αυτά αναφέρονται μαρτυρίες από περιηγητές. «Αυτό που τράβηξε τη δική μου προσοχή είναι ότι μέσα στα χαμάμ, μετά το λουτρό, άντρες και γυναίκες, έτρωγαν και έπιναν και στη συνέχεια έπαιζαν μουσικές και έλεγαν ιστορίες!»

Αυτό ήταν και το έναυσμα για την παράσταση. Οι τέσσερις γυναίκες το συζήτησαν και ενθουσιάστηκαν με την ιδέα. Έτσι, άρχισαν να μοιράζονται τις προσωπικές τους εμπειρίες από τις επισκέψεις τους σε χαμάμ, με πιο ισχυρές τις βιωματικές ιστορίες της Lamia, «που σαν παιδί πήγαινε κάθε βδομάδα με την μητέρα της σε χαμάμ της Τυνησίας. Οι μνήμες άρχισαν να ξυπνούν, οι εικόνες να σχηματίζονται και το υλικό μας άρχισε να μπαίνει σε μια σειρά. Διαλέξαμε τα παραμύθια και τις μουσικές και στη συνέχεια ανακαλύψαμε άλλη μια όμορφη σύμπτωση». Στο πανέμορφο Λουτρό των Αέρηδων στην Πλάκα, το μόνο από τα δημόσια λουτρά της Αθήνας που σώζεται ως σήμερα και που είναι πλέον μουσειακός χώρος, υπάρχουν ανάμεσα στα εκθέματα αντικείμενα που χρησιμοποιούνταν στο λουτρό, καθώς και μουσικά όργανα, αναφέρει η κ. Βενιζελέα. «Τα όργανα αυτά είναι τα ίδια με τα όργανα που παίζει η Μαρία και η Λουκία, δηλαδή κανονάκι, λαούτο, σάζι και κρουστά!»

Το χαμάμ έχει πολλαπλούς συμβολισμούς. Συμβολίζει την ανάπαυση, τον εξαγνισμό, τις κοινωνικές συναναστροφές. «Το νερό και οι ατμοί παίζουν το ρόλο του εξαγνιστικού μέσου. Το νερό συμβολίζει τη ζωή, την ανάπτυξη, την ευμάρεια» επισημαίνει η κ. Bedioui. 

Παράλληλα, η τραγουδίστρια ξεδιπλώνει και άλλο ένα χαρακτηριστικό του. Τον έντονο ερωτισμό. «Η φροντίδα που παρέχει αποτελεί μια προετοιμασία για την ερωτική πράξη ή έναν πρόλογο για την προσευχή. Εάν ο έρωτας και η πίστη είναι οι δύο πόλοι της κοινωνικής ζωής, τότε το χαμάμ παίζει το ρόλο της προετοιμασίας και της μετάβασης – είναι δηλαδή ένας τόπος μεσολάβησης μεταξύ ερωτικής απόλαυσης και προσευχής, και δρα συμφιλιωτικά με την θρησκευτική πίστη». 

Σε μια δεύτερη ερμηνεία, συλλογικά και φαντασιακά, ο χώρος αυτός παραπέμπει στον υγρό κόσμο της μήτρας, σύμφωνα με την κ. Bedioui. «Τοπογραφικά κρυμμένο στο έδαφος για λόγους πίεσης του νερού και διατήρησης της θερμότητας –ο θόλος του μοιάζει να κρύβει ένα μυστήριο- η λαβυρινθώδης σειρά των δωματίων οδηγεί όλο και πιο βαθιά, όλο και πιο ζεστά. Εισερχόμενος στο χαμάμ είναι σαν να βυθίζεσαι σε ένα θάλπος που σε απομονώνει όλο και περισσότερο από τον εξωτερικό κόσμο. Είναι σαν να βυθίζεσαι σε ένα μυστήριο και να επιστρέφεις ονειρικά στον υγρό κόσμο της μήτρας».

Πώς ήταν η ζωή εκεί; «Αυτό μπορείτε πολύ εύκολα να το μάθετε στην παράσταση μας! Σας μεταφέρουμε μέσα σ' ένα αληθινό χαμάμ, δίνοντας την αίσθηση, τις μυρωδιές και τους ήχους του, αλλά και πληροφορίες πιο πραγματικές για τη ζωή στα χαμάμ», τονίζει η μουσικός Μαρία Παπαπετροπούλου.

«Στην παράσταση μας ακούγονται τρία παραδοσιακά παραμύθια που τα συναντάμε σε παραλλαγές σε αρκετές χώρες, ειπωμένα με τα δικά μας λόγια, τις δικές μας εικόνες και τους δικούς μας αυτοσχεδιασμούς», εξηγεί η κ. Βενιζελέα. Για να δημιουργηθεί μια παράσταση με συνοχή, οι τέσσερις δημιουργοί διάλεξαν μια ιστορία ως οδηγό. Μια ιστορία που «αγκαλιάζει» όλες τις υπόλοιπες, αλλά και τα τραγούδια. Αυτή η ιστορία έχει μια ηρωίδα, και μέσα από τα δικά της μάτια, οι θεατές βλέπουν το χαμάμ που επισκέπτεται. Την ακολουθούν κατά τη διάρκεια του λουτρού και ακούν όσα ακούει η ίδια.

Ένα «ταξίδι» στην ιστορία και στον πολιτισμό, δηλαδή. «Η ιστορία, ο πολιτισμός, η τέχνη, είναι οχήματα που χρησιμοποιούμε για να κάνει ο καθένας μας, ή και όλοι μαζί, τη διαδρομή που επιλέγει. Και η δική μας παράσταση ανοίγει ένα μονοπάτι σε μέρη μακρινά ή μέσα στον ίδιο μας τον εαυτό. Ο καθένας επιλέγει» αναφέρει η Λουκία Κωνσταντάτου.

Επίσης, η μουσικός μοιράζεται την ιστορία που την «άγγιξε» περισσότερο, κι αυτή είναι μια προσωπική της εμπειρία. «Είχα πάει σ' ένα χαμάμ στην Πόλη. Η λουτράρισσα μου ζήτησε να καθίσω σ' ένα χαμηλό σκαλάκι κι εκείνη κάθισε λίγο ψηλότερα και έριξε σαπουνάδα στο κεφάλι μου. Όταν άρχισε να με λούζει, έπιασε να τραγουδάει τόσο ωραία έναν αμανέ που ηχούσε τόσο μαγικά στο χώρο, ο οποίος ήταν όλος παλιά μάρμαρα και είχε ένα μεγάλο εντυπωσιακό θόλο, ώστε ξέχασα κάθε τι εκείνη την ώρα, αλλά ποτέ δεν ξέχασα εκείνο το τραγούδι!»

Πληροφορίες:
Ημέρες & Ώρες παραστάσεων:
Σάββατο 9 & Κυριακή 10 Απριλίου στις 20.30 (2 παραστάσεις) 

PLAYGROUND for the arts 
Βουτσαρά 4-6 (καθ. Ορφέως), Βοτανικός, 11855
Τηλ: 210 85 44 836
http://www.playgroundforthearts.com
https://www.facebook.com/PLAYGROUNDforthearts 



FB EVENT: https://www.facebook.com/events/479677005573656/ 

Σύνδεσμος συνέντευξης: